Διαμένοντας σε ένα σπίτι με «κοσμική» παιδεία!

Δημήτρης Σουρλάγκας - Επιχειρηματίας

Πρόσωπα | κείμενο: Βαρβάρα Γκιγκιλίνη - φωτογραφίες: Κυριάκος Συκάς | 21/10/2016


Μπορεί να μη συνέχισε την δραστηριότητα του πατέρα του με το ιστορικό εργοστάσιο βυρσοδεψίας στο Πέραμα της Γέρας (που ήταν και το μεγαλύτερο των Βαλκανίων), κατόρθωσε όμως να στήσει από πολύ νέος μια«βιομηχανία» καταστημάτων εστίασης και αναψυχής που η επιτυχία τους εφόσον συνδυάζονταν με το όνομα του- ήταν δεδομένη. Το όνομα του Δημήτρη Σουρλάγκα έχει ταυτιστεί όχι μόνο με το Marush, αλλά γενικότερα με τη νυχτερινή διασκέδαση της πόλης, αφού για περισσότερο από δυο δεκαετίες συμβάλλει με επιτυχία στο να περνάμε καλά.Πάντα χαμογελαστός και ευδιάθετος έχει κάτι νέο να μας προσφέρει ανεβάζοντας το κέφι στα ύψη. Η φιλική διάθεση, η φιλοξενία και η διασκέδαση που μας προσφέρει το Marush, μας κάνουν να το αγαπάμε όλα αυτά τα χρόνια και σε πολύ μεγάλο βαθμό το οφείλουμε σ’ εκείνον. Τον συναντήσαμε στο σπίτι του,στη Σουράδα και είδαμε από κοντά τους χώρους στους οποίους παίρνει σημαντικές αποφάσεις τόσο για την επαγγελματική του πορεία όσο και το “ευ ζην” του.

s04

«Στο χώρο σου πρέπει να είσαι άνετος για να τον χαίρεσαι εσύ μαζί με εκείνους που φιλοξενείς», μας είπε καθώς τον συναντήσαμε στο γραφείο του σπιτιού του υποδεχόμενος το συνεργείο το οποίο θα έκανε τη φωτογράφηση στους χώρους. Ένα σπίτι που απέξω δεν φαίνεται σε καμία περίπτωση πόσο μεγάλο είναι. Με αρχιτεκτονικά στοιχεία του 1960 και σχέδια του μεγάλου αρχιτέκτονα Ρένου Κατσούρη που σηματοδότησε μια ολόκληρη εποχή με το HILTON στην Αθήνα, το σπίτι της μεγάλης οικογένειας Σουρλάγκα έχει κρατήσει κάτι απ’ την αίγλη της παλιάς εποχής.

Σε κάθε γωνιά μικροαντικείμενα αξίας έρχονται να προσδώσουν στο χώρο το εκλεπτυσμένο γούστο των προκατόχων του που σήμερα δεν βρίσκονται στη ζωή. Η ξενάγηση ξεκινάει σχεδόν αμέσως με τον Δημήτρη να μας ανοίγει πόρτες, παράθυρα, δωμάτια και να μας μιλάει τόσο ευχάριστα για το χώρο που επέλεξε να ζει σήμερα αποδεικνύοντας ότι έχει πολλές και ωραίες αναμνήσεις από το σπίτι αυτό. Η σύγχρονη ματιά του, ίσως καλύτερα η αφαιρετική τάση της εποχής είναι πολύ πιο εμφανής στο ισόγειο που οι αλλοτινοί χώροι του υπηρετικού προσωπικού έχουν διαμορφωθεί σε ξενώνες, χώροι γυμναστικής και γραφεία για εκείνους που φιλοξενούνται συχνά- πυκνά εκεί. Ανοίγοντας την κυρία είσοδο του σπιτιού σε υποδέχεται ο πρώτος όροφος. Εκεί στεγάζεται ένα μεγάλο γραφείο με εντοιχισμένα ξύλινα έπιπλα όλα παραγγελίες από πρωτομάστορες της εποχής, ενώ ένα συλλεκτικό κομμάτι “δια χειρός Βαράγκη” (από τα πρώτα του κομμάτια) στέκει επιβλητικό καλύπτοντας τις σημερινές ανάγκες του ιδιοκτήτη ως βιβλιοθήκη.

Η πληθωρική προσωπικότητα του ιδιοκτήτη μας εξηγεί ότι δεν του αρέσει το αυστηρό ύφος που έχουν τα αριστοκρατικά σπίτια της εποχής όπως και αυτό. Έτσι έχει καταφέρει ως άνθρωπος του εκλεκτικισμού να συνδυάζει το παλιό με το σύγχρονο, ώστε να προσδώσει ένα πιο αυθαίρετο και προσωπικό στυλ στους χώρους. Από τα παράθυρα που περιτριγυρίζουν το σπίτι από όλα τα σημεία του ορίζοντα μπαίνει άπλετο φως όλες τις ώρες της ημέρας. Από το νότιο τμήμα του ο κατάφυτος κήπος δίνει μια πινελιά εξοχής και μια διάθεση ρομαντισμού. Το κεντρικό σαλόνι υποδοχής συνδέεται με ένα μικρότερο πιο «cozy» καθιστικό με έντονα χρώματα στους τοίχους και μπουκέτα με λουλούδια παντού. «Το σπίτι είναι κάθε μέρα έτοιμο να υποδεχτεί κόσμο», μας εκμυστηρεύεται ο Δημήτρης που μας κάνει από την πρώτη στιγμή να αισθανθούμε σαν στο σπίτι μας. Η μηχανή του, αυτή που επιδίδονταν στο εντούρο αρκετά χρόνια πριν -συλλεκτικής αξίας πια στέκει στις σκάλες που χωρίζουν τον πρώτο με τον δεύτερο όροφο παρέα με ένα τεράστιο έργο σύγχρονης τέχνης.Στον δεύτερο όροφο όλες οι κρεβατοκάμαρες έχουν κρατηθεί ακριβώς όπως ήταν παλιά. Το χώρο διακοσμούν συλλεκτικά κομμάτια που έxει σήμερα στην κατοχή του ο ιδιοκτήτης και είναι βαλίτσες και μπαούλα με το μονόγραμμα της Μαρίκας Μητσοτάκη.

Η ιστορία με τις βαλίτσες

s015

Ο παππούς του Δημήτρη διατηρούσε γραφείο στη Νέα Υόρκη από όπου και προωθούσε το ειδικό υλικό επεξεργασίας των δερμάτων σε όλο τον κόσμο, αλλά και στο βυρσοδεψείο της Γέρας. Μεταξύ των φίλων της Νέας Υόρκης ήταν και η Μαρίκα Μητσοτάκη. Κάποια στιγμή λοιπόν που χρειάστηκε να μεταφέρει υλικό στην Ελλάδα η κ. Μητσοτάκη του έδωσε αυτές τις βαλίτσες για να τον εξυπηρετήσει. Έτσι σήμερα είναι κάποια από τα πολύτιμα αντικείμενα που υπάρχουν στο χώρο.

s014

Κουτιά με καπέλα εποχής, περίτεχνα υφάσματα και χαλιά ολοκληρώνουν την εικόνα του φιλόξενου σπιτιού. Προσωπικότητες διεθνούς βεληνεκούς Η άνεση του Δημήτρη να επικοινωνεί με τον κόσμο έχει να κάνει με το ότι από πολύ μικρός ήρθε σε επαφή με σπουδαίες προσωπικότητες όπως η βασίλισσες της Σουηδίας και του Βελγίου, ο Κωσταντίνος Καραμανλής και άλλοι γνωστοί πολιτικοί της δεκαετίας του ΄60, οι οποίοι φιλοξενήθηκαν στους χώρους του σπιτιού και τον εξοικείωσαν με την πολυπολιτισμικότητα και την καλώς εννοούμενη «κοσμική» παιδεία. Εφαλτήριο της κοινωνικής ζωής της οικογένειας στάθηκε η ενασχόληση της στο μεγαλύτερο βυρσοδεψείο των Βαλκανίων. «Το σπίτι αυτό ήταν πάντα γεμάτο κόσμο. Θυμάμαι τις φιέστες και τις δεξιώσεις, τα κυριακάτικα τραπέζια από όπου παρέλασαν οι απλοί συνεργάτες του πατέρα μου, αλλά και σπουδαίες προσωπικότητες που κατέγραψαν στο DNA μου μια κοινωνικότητα η ανάγκη της οποίας εκφράζεται σήμερα μέσα από τη δουλειά που κάνω.» Ο χρόνος στάθηκε όμως σκληρός και η αλλαγή στις συνήθειες των μεγαλύτερων έκλεισε αυτόν τον κύκλο επαφών και κοινωνικότητας. «Αυτό λοιπόν ήταν κάτι που θέλησα να το αναβιώσω όταν αποφάσισα να μείνω ξανά ,μετά τις σπουδές μου στην Αγγλία, σ΄αυτό το σπίτι».

Το εργοστάσιο βυρσοδεψίας Σουρλάγκα

Στον κόλπο της Γέρας δέσποζε το μεγαλύτερο βυρσοδεψείο των Βαλκανίων, το βυρσοδεψείο της οικογένειας Σουρλάγκα. Στις αρχές του 20ου αιώνα, το 1903, ο Ευστράτιος Σουρλάγκας με τους γιους του Νικόλαο και Παναγιώτη ιδρύει το πρώτο βυρσοδεψείο στο Πέραμα. Το αρχικό βυρσοδεψείο απασχολούσε μόνο πέντε με έξι εργάτες. Επεκτάθηκε κτιριακά και αναπτύχθηκε επιχειρηματικά, όταν ο μικρότερος αδελφός της οικογένειας ο Δημήτριος, μετά από τις σπουδές του στη Ροβέρτειο Αγγλική Σχολή της Κωνσταντινούπολης ήρθε και ανέλαβε τη διεύθυνση της μικρής βιομηχανίας. Το 1925 ξεκίνησε η κτιριακή επέκταση του εργοστασίου με την ανέγερση χώρου για την παραγωγή βυρσοδεψικού εκχυλίσματος από βελανίδια και πευκοφλοιό, προϊόν που μέχρι τότε εισήγε από αλλού.

Νέα κτίρια έγιναν και το 1938, το 1940 και 1941. Μεταπολεμικά, το 1958 έγινε κι άλλο κτίριο. Τελικά δημιουργήθηκε ένα βιομηχανικό συγκρότημα με 30 κτίρια, που καταλάμβανε έκταση 32 χιλιάδων τετραγωνικών μέτρων. Έτσι η άλλοτε ελώδης περιοχή έγινε μια περιοχή παραγωγική και γεμάτη ζωή. Όλα τα κτίρια είναι χτισμένα από πέτρα και ξύλο με την οικοδομική της εκσκαφής θεμελίων.

Μερικά κτίρια είναι διώροφα με ύψος 7,5 μ. Οι δίριχτες σκεπές τους έχουν βυζαντινά κεραμίδια. Οι ακμές των προσόψεων είναι χτισμένες με ημιλαξευτές πέτρες. Οι σκεπές στηρίζονται με ξύλινα υποστυλώματα, οι σκάλες όπου υπάρχουν είναι και αυτές ξύλινες ώστε να είναι η κατασκευή τους ελαφρύτερη και ευκολότερη. Τα νεότερα κτίρια είναι από μπετόν και έχουν μεταλλικά υποστυλώματα. Η μεγάλη κυκλοτερής καπνοδόχος με την επιγραφή «Σουρλάγκας» είναι χτισμένη με κόκκινα τούβλα. Τα παλιά κτίρια χτίστηκαν χωρίς τσιμέντο και σίδερο.

Εκτός από τα βιομηχανικά κτίρια κατεργασίας του δέρματος υπήρχαν και Μονάδες υποστήριξής του («Ξυλουργεία, Ηλεκτρολογεία, Μηχανουργεία) και Αποθήκες (Ανταλλακτικών, δερμάτων, υλικών κλπ.). Το τελευταίο κτίριο που ανεγέρθηκε το 1958 ήταν το εργοστάσιο επάνω δερμάτων έκτασης 5 χιλιάδων τ.μ. και έγινε με σχέδια Γερμανού βιομηχανικού αρχιτέκτονα και εκτέλεση από τον Λέσβιο Μηχανικό Μαλακό.Ψυχή και κατευθυντήριος νους της επιχειρηματικής δραστηριότητας της Βιομηχανίας ήταν ο Δημήτριος Σουρλάγκας μέχρι το θάνατό του στα 88 του χρόνια το 1971.
Το εργοστάσιο βυρσοδεψίας έκλεισε δια παντός το 1989.

s017

s019

s01

s03

s05

s08

 

 



Κυκλοφορεί σε επιλεγμένα σημεία.
Περισσότερες πληροφορίες.