Χρώμα… Σάρλιτζα!

Μια ιδιαίτερη ξενάγηση σε ένα από τα πιο ιστορικά κτήρια της Λέσβου

Absolute Vintage | Κείμενο / Φωτογραφίες: Βασίλης Καζάζης | 19/07/2016


…κι όπως διέσχιζα το δρόμο, μου ‘ρθε μια αύρα αλλιώτικη, ένα χάδι από θερμό ξηρό αέρα, που τον απολαμβάνεις όπως κι αν είναι. Λίγο παρακάτω, μια μυρωδιά προϊστορική με ταξιδεύει. Και λίγο πιο πέρα, ένα βαθύ κίτρινο χρώμα από ιαματικό νερό στ’ αυλάκια του δρόμου, ένα «σάρλιτζα» όπως το έλεγαν οι Τούρκοι, μαρτυρά ότι κάπου ‘δω επέλεξε ο Θεός να στήσει το ιατρείο του και να κάνει το νερό του γιατρικό. Για μια στιγμή. Εδώ δε βρίσκεται και το περίφημο ξενοδοχείο Σάρλιτζα που συνέδεσε το όνομά του με την κοσμοπολίτικη ζωή και τις ιαματικές πηγές; Εδώ δεν είναι που περνούσαν τα καλοκαίρια τους ονόματα όπως ο Κουντουριώτης, ο Βενιζέλος, οι Παπανδρέου, ο Μυριβήλης, ο Καζάν, και βασιλιάδες της εποχής; Θέλω, θέλω πολύ, θέλω κάτι από τη λάμψη, κάτι από το χρώμα, να πατήσω στους κήπους που πάτησαν κι αυτοί! Κι ας μην είναι εδώ. Το ξενοδοχείο είναι, ακόμα εδώ, μεγαλοπρεπές και αρχοντικό όπως πάντα, όπως του αξίζει!

Μπαίνω από την πύλη δίπλα στα λουτρά. Ω, τι κήποι, τι αίσθηση, αρχαία παντού, διακοσμημένα στις κατάλληλες θέσεις, υποθέτω από τους Γάλλους αρχιτέκτονες… Γύρω τους κυριαρχεί το υγρό στοιχείο. Λιμνούλες από νερό, άλλες μικρές, άλλες μεγάλες. «Απ’ τα σιντριβάνια θα είναι», συλλογιέμαι.

03 (Medium)

Φτάνω στο κτίριο, ανεβαίνω τη μαρμάρινη σκάλα και μπαίνω από την κεντρική είσοδο με την τοξωτή καμάρα οθωμανικού στιλ. Κοιτάζω δεξιά προς τη ρεσεψιόν, κανείς. «Μα πού έχουν πάει όλοι», αναρωτιέμαι… «Μπα, θα ‘ναι μεσημέρι και θα αναπαύονται», απαντώ στην περιέργειά μου. Σκέφτομαι να ξεναγηθώ για λίγο μόνος μου στους χώρους του ξενοδοχείου, μέχρι να εμφανιστεί το προσωπικό και με οδηγήσει στο δωμάτιό μου. Κατευθύνομαι προς την αίθουσα πίσω από τη ρεσεψιόν και παθαίνω πλάκα. Είναι το σαλόνι. Φωτεινό, για την ακρίβεια με φωτισμό ατμοσφαιρικό, με τις ηλιαχτίδες να μπουκάρουν αβίαστα από τις γρίλιες των εντυπωσιακών παραθύρων. Στη βορινή γωνιά της αίθουσας δεσπόζει το πιάνο. Ρετρό σχεδιασμός από την εποχή μπαρόκ, αφημένο σκοπίμως στη φθορά του χρόνου. Μέχρι και κάποια πλήκτρα είχαν βγάλει για να φαίνεται παλαιό. Η καρέκλα του πιανίστα είχε τρία πόδια. «Θα είναι κι αυτό στοιχείο της αριστοκρατικής κουλτούρας», σκέφτηκα και δεν έδωσα συνέχεια στο θέμα. Η μοκέτα κάτω ήταν το κάτι άλλο, όμοια της δεν είχα ξαναδεί. Σε κάποια σημεία ήταν πλούσια, σε κάποια άλλα, λες και δεν υπήρχε… «Μάλλον για να διακρίνονται τα μοναδικά ξύλινα πατώματα», σκέφτηκα και συνέχισα την περιήγησή μου.

04 (Medium)

Βγαίνω και κατευθύνομαι προς την απέναντι, τη νότια πλευρά του κτιρίου. Βρίσκομαι μπροστά σε μια τεράστια αίθουσα, μια σάλα εκδηλώσεων. Ένα τραπέζι είχαν αφήσει για ξεκάρφωμα, τα άλλα τα είχαν μαζέψει απ’ το προηγούμενο γλέντι! Προφανώς… Φεύγω, σκέφτομαι ότι αφού ακόμα να φανεί κανείς, ας πάω και μια πάνω, να ‘χω καλύτερη άποψη όταν θα διαλέξω δωμάτιο. Μια μεγάλη στριφογυριστή σκάλα με οδηγεί στον όροφο. Ένας μακρύς διάδρομος οδηγεί στα δωμάτια. Ωχ, έχει κι άλλη σκάλα κι άλλο όροφο. Ας ανέβω στο δεύτερο. Κι άλλος μακρύς διάδρομος. Μα πόσα δωμάτια πια έχει αυτό το ξενοδοχείο; Πολλά, πάρα πολλά, για όλα τα γούστα. Μέχρι και βασιλικές σουίτες. Ας εξερευνήσω λίγο πριν αναλάβει υπηρεσία το προσωπικό… Πολλά δωμάτια πρέπει να είναι ξενοίκιαστα, πολλές πόρτες ανοιχτές βλέπω. Καλό αυτό, θα έχω και επιλογή! Εντυπωσιακά κίτρινα ταβάνια με πινελιές ξύλινης πολυτέλειας και βελούδινες ταπετσαρίες σε απομίμηση πέτρας. «Ω, πρέπει να κοστίζουν τα συγκεκριμένα», συλλογίστηκα.

Α, να και κάτι πιο φτηνό. Εμφανής η διαφορά. Άλλες ταπετσαρίες, άλλα χρώματα. Οι καρέκλες όμως με τρία πόδια, είναι κάτι που με προβληματίζει. Πως θα πρέπει να κάθομαι ώστε να μη δείχνω την ταπεινή καταγωγή μου, αλλά και να μη φάω καμιά τούμπα ξεγυρισμένη, αγκαλιά με καμιά ακριβή πορσελάνινη τσαγιέρα; Όλα τα δωμάτια έχουν ντουλάπες από μαόνι, ανοιχτές για να αερίζονται, με μηχανισμό που τις κλείνει όταν τις πλησιάζεις. Αυτό το τελευταίο, για να είμαι ειλικρινής είναι αυθαίρετο συμπέρασμα δικό μου. Δεν πλησίασα κοντά τους για να μην κάνω θόρυβο… Τα ανατολικά δωμάτια έχουν όλα θέα θάλασσα, ενώ τα δυτικά, βουνό. Όλα τα γούστα καλύπτονται.

11 (Large)

Ζωάκια δεν συνάντησα πουθενά και δε μιλάω μόνο για τις γατούλες Περσίας και τα σκυλιά Κόλλεϊ των πλούσιων θαμώνων, αλλά ούτε ένα ποντικάκι, μια αραχνούλα, ένα φιδάκι, ένα σκιουράκι βρε αδερφέ. Σε ένα δωμάτιο ήταν ανοιχτή και η πόρτα του μπάνιου. Κάνω τη κίνηση να μπω. Ασυναίσθητα πέφτει το μάτι μου στον καθρέφτη στα δεξιά. Ένας καθρέφτης με νότες μετάλλου, για να ενισχύσει τη χλιδή, βγαλμένος κι αυτός απ’ το χρονοντούλαπο της ιστορίας. Η έκπληξη ήταν μοναδική. Αντί για την αγριόφατσά μου, στον καθρέφτη έβλεπα τη γαλήνη και την ομορφιά ενός γυναικείου προσώπου αγνώστου προς εμέ… «Μα τι μαλακίες βλέπω»; «Μήπως ονειρεύομαι»; Άναψε το πρόσωπό μου. Φεύγω, τρέχω, εξαφανίζομαι. Βρίσκω τη σκάλα, δυο δυο τα σκαλιά. «Ρεσεψιόν», φωνάζω, σχεδόν ουρλιάζω. Καμία απόκριση. Ψάχνω για την έξοδο εναγωνίως. Να τη, ανοιχτή και αυτή. Βγαίνω τρέχοντας. Μπουρδουκλώνομαι και πέφτω από ύψος επτά πέτρινων σκαλοπατιών. Προσγειώνομαι με το κεφάλι…

Σηκώνομαι με δυσκολία. Είχα πέσει από την ξαπλώστρα, με είχε πάρει ο ύπνος. Και το ερώτημα είναι: πως μπορεί να πέσει κανείς από την ξαπλώστρα; Όχι πλάκα κάνω, το ερώτημα είναι: Είπαν θα φτιάξουν το Σάρλιτζα, το εννοούν; Κι αν ναι, τι εννοούν; Τι θα φτιάξουν; Και πότε; Μην το βλέπουμε και για τα επόμενα τριανταπέντε χρόνια στα όνειρά μας…



Κυκλοφορεί σε επιλεγμένα σημεία.
Περισσότερες πληροφορίες.